Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
19:09:50 16/01/2012
Postanowiłam tym razem napisać o moich ukochanych filmach. Ukochanych, czyli takich, na których się wzruszyłam. Jest ich naprawdę mała garstka, zaledwie cztery. Ogólnie mówiąc bardzo rzadko jakieś filmy mi się podobają. Naprawdę nieliczne mogę obejrzeć więcej niż dwa razy.
Od razu mówię, że nie jestem fanką Zmierzchu bądź Harrego Pottera. Nie kręcą mnie czary, złe moce, wampiry i wilkołaki. Nie chcę tu obrażać fanów tego typu filmów. Po prostu wyrażam swoją opinię. Mi one zwyczajnie nie odpowiadają.
Przechodząc do głównego tematu tej notki. Spróbuję wam streścić cztery - moim zdaniem - wyciskające łzy filmy. Oto moja elita:
1. Bin-jip (Pusty Dom).
Główny bohater - Tae-suk- jest bezdomny. Jest roznosicielem ulotek. Niby całkiem normalna praca, ale... Zawieszając ulotki na dziurce od klucza dowiaduje się czy właściciel mieszkania jest w środku, czy nie wrócił do domu. Jeśli ulotka wciąż wisi - Tae-suk wchodzi do środka. Nie kradnie. Korzysta z łazienki, gotuje sobie jedzenie, wykonuje drobne prace, których nie zrobili mieszkający w domu ludzie, fotografuje się z ich zdjęciami.
Pewnego dnia trafia do mieszkania Sun-hwa, która jest maltretowana przez męża. Oboje opuszczają jej dom, a kobieta jednocześnie zgadza się na prowadzenie stylu życia jak jej towarzysz. Od tej pory wspólnie włamują się do mieszkań, gotują, piorą, śpią w cudzych pidżamach.
W pewnym domu odnajdują zwłoki mężczyzny. Robią mu godny pochówek, jednakże zostają nakryci przez rodzinę i podejrzani o morderstwo. Sun-hwa przy pomocy męża wraca do domu, Tae-suk zostaje w więzieniu. Jednak nawet mimo ich rozłąki, nic nie zerwie miłości, która ich połączyła.
Co najbardziej urzekło mnie w tym filmie? Oprócz pięknie opowiedzianej historii zadziwiło mnie to, że film w którym między głównymi bohaterami nie pada ani jedno słowo może być tak wciągający.
http://www.youtube.com/watch?v=Ydh1JQSOiH8
2. World Trade Center
Wybaczcie, ale nie chcę się tu rozpisywać o fabule filmu, bo chyba każdy wie o czym on może mówić. Ekipa Port Authority Police Department z centralnego Manhattanu pojechała do World Trade Center. Pięciu ludzi, wśród nich John McLoughlin i Will Jimeno, weszło do środka budynków i zostało uwięzionych pod gruzami, gdy zawaliły się wieże. W cudowny sposób McLoughlin i Jimeno przeżyli, ale zostali pogrzebani pod betonowymi płytami i warstwami poskręcanego metalu, kilka metrów pod gruzami. Nie widzieli się nawzajem, obaj słyszeli tylko, że kolega przeżył i przez następnych 12 godzin nawzajem utrzymywali się przy życiu opowiadając sobie o swych rodzinach, pracy w policji, nadziejach i rozczarowaniach. (stopklatka.pl)
Od siebie dodam tylko o tym, co mnie w tym filmie chwyciło za serce. Mianowicie opowieści uwięzionych pod gruzami mężczyzn, ukazane w filmie fragmenty z ich przeszłości. Cały scenariusz był tak poruszający, że po krótkim czasie od ukazania tragedii zaczęłam płakać jak małe dziecko. I żaden z filmów czy też dokumentów o WTC nie wzruszył mnie tak, jak ten.
http://www.youtube.com/watch?v=kU738srDJRY&feature=related
3. Zielona Mila
Czy jest na sali ktoś, kto nie zna tego filmu? Opisy na stronach internetowych mówią mniej więcej to samo: Paul Edgecomb przez 60 lat pracował jako szef strażników w celi śmierci więzienia Cold Mountain. Zajmował się nadzorem nad mordercami czekającymi na ostatni spacer "zieloną milą" - korytarzem z podłogą pokrytą zielonym linoleum, która prowadziła ich do sali z krzesłem elektrycznym. Latami Edgecomb przechodził tę milę z licznymi skazańcami. Nigdy jednak nie spotkał kogoś takiego jak John Coffey, czarny olbrzym skazany za morderstwo na dziewięcioletnich siostrach. Coffey ma wystarczająco dużo siły by kogoś zabić, ale jego delikatna natura bardzo kontrastuje z jego wyglądem. Co więcej ten olbrzymi mężczyzna panicznie bojący się ciemności posiada ponadnaturalny dar. Edgecomb zaczyna zadawać sobie pytanie czy Coffey naprawdę jest winny śmierci dziewczynek. (film.onet.pl)
Kiedy się popłakałam? Gdy w filmie była ukazana śmierć Coffey'a. Tak bardzo polubiłam jego postać, miejscami chciałam go nawet przytulić, że nie miałam siły, by patrzeć jak ginie na krześle elektrycznym. Przez moment czułam się jak wszyscy strażnicy pracujący w więzieniu. Ryczałam razem z bohaterami. Osobiście czułam jak zaczyna mi brakować Coffey'a. Film mnie całkowicie rozkleił. Prawdziwa perełka.
http://www.youtube.com/watch?v=wc4sJU_LVLw
4. John Q
Film opowiada o życiu przeciętnego mężczyzny pracującego w fabryce - Archibalda. Jego status majątkowy jest tak niski, że bank odbiera samochód jego żony Denise. Akcja zaczyna się w momencie gdy ich syn Michael mdleje na boisku w trakcie meczu. Okazuje się, że chłopcu potrzebna jest natychmiastowa transplantacja serca, inaczej nie przeżyje nawet kilku miesięcy. Niestety, szpital odmawia dokonania operacji, bowiem ubezpieczenie Johna nie pokrywa tego rodzaju zabiegów. Postawiony przezd groźbą przedwczesnej utraty jedynego syna, John bierze zakładników w szpitalnej izbie przyjęć wymuszając na lekarzach zorganizowanie organu dla syna.
Przez cały film byłam skupiona na tym, co będzie działo się za moment. Emocje opadły dopiero na samym końcu, gdy wieziony do więzienia Jonh macha przez szybę w samochodzie Michaelowi. Co prawda niektóre zdarzenia były mało realistyczne i ocierały się o fantastykę, ale więź między ojcem a synem, gotowość do poświęcenia się dla dobra dziecka urzekła mnie i roztopiła moje serce.
http://www.youtube.com/watch?v=fepMOfIia6o
Swoją drogą zauważyłam, że w większości mojej elity jest wątek więzienny. Nigdy wcześniej nie zwróciłam na to uwagi. Mam nadzieję, że skusicie się na obejrzenie chociaż jednego z tych filmów :)
Ps. Jest ktoś w stanie zrobić dla mnie szablon na bloga? Byłabym wdzięczna.
